Pojam subkulture proučavali su mnogi poznati naučnici dvadesetog vijeka, naročito sociolozi. Kao čovjek koji je taj pojam utemeljio i definisao ga navodi se Albert Koen (Albert Cohen), koji u svom djelu Delinquent Boys: The Culture of the Gang objašnjava kako, uslovljena delinkvencijom mladih ljudi iz siromašnih porodica koja nastaje usled njihovog nezadovoljstva i frustriranosti, nastaje kultura unutar kulture koja ima sopstvena pravila, norme i vrijednosti.

Nije došlo do nekih bitnih promjena u prvoj godini nove decenije. Poslije tragedije koja je označila kraj pedesetih, jedna od dobrih stvar je bio povratak Elvis Presleya, poslije dugogodišnjeg odsustva sa scene. Sa samo dvije ploče Elvis je brzo nadoknadio izgubljeno vrijeme, a sa tri dalja hita koja su dospjela na prvo mjesto tokom godine, (iako dva od njih „Its Now or Never" i „Are You Lonesome Tonight", nijesu bile baš prave rokerske stvari koje su mogle da se mjere sa njegovim prethodnim uspjesima) učvrstio se na tronu.

Treći februar 1959. bio je dan kada je „muzika umrla". Srušio se lagani avion u kome su se nalazili Buddy Holly, Richie Valens i Big Bopper, donoseći smrt svima koji su se u njemu našli. Tragedija je bila naročito ironična u Hollyevom slučaju. Upravo se oženio i pošao na turneju da bi se što pre riješio posledica raskida od svog ranijeg menadžera i producenta Normana Pettya.

Suština popularne muzike je uvijek bila njena promjenljivost - čim se pojavi neki novi pokret i učini se da se ustalio, želja publike za nečim novim (mada ne uvijek i boljim), tjera čak i najmoćnije zvijezde na defanzivu. To je bio slučaj i u 1958. godini, mada je glavna promjena došla kao iznenadni „nestanak" sa scene Elvis Presleya, koji je u martu te godine regrutovan u američku vojsku.

U 1957. godini RNR je ustanovio format koga se od tada stirktno drži. Neke donekle ustanovljene zvijezde su otpale, a nekoliko interesantnih novajlija pojavilo se na sceni. Bill Halley je abdicirao sa prestola, pošto je snimio drugi film „Dont knock the rock" koji je bio kopija prvog. Kasnije se ustanovilo da mu je glavna greška bila ta što se pojavio na britanskim pozornicama, nešto što Presley nije nikada učinio.

Rokenrol muzika je nastala iz želje mlade generacije, tek stasale iz nedaća drugog svjetskog rata, za svojom muzikom, nekom koju roditelji neće razumijeti ni pokušati da prihvate. U praksi, to je bila prva revolucija svjetskih razmjera izvedena bez krvi. Rokenrol je promijenio baš sve: izgled, govor, hod, ples. Promijenio je pogled na svijet, donio nove autoritete, nametnuo nove odnose između djece i roditelja. Prije rokenrola mladi od 12 do 20 godina ili su smatrani za starmale ili nedorasle. Oni su se manje ili više srećno uklapali u predstave svojih roditelja, imitirajući ih koliko je moguće, i u potpunosti, pri tom, dijelili njihove ukuse.

Hit „Rock Around The Clock" bio je himna 1955. godine. Pojavljivanje te pjesme kao naslovne teme prvog filma Billa Halleya u 1956. je tren kada je svijet u širim razmjerama bio prinuđen ili primoran da prihvati postojanje rokenrola. Gomila razigranih tinejdžera cijepala je sjedišta i igrala među redovima bioskopa širom Amerike i Britanije, pomalo i ostalih djelova Evrope. U Britaniji rok je donio i svoju specifičnu modu koju su nosili „Teddy boys". Oni su tako nazvani jer se vjerovalo da im odjeća vodi porijeklo od pola vijeka ranije, iz Edvardijanskog doba. Mediji su takvo oblačenje odmah proglasili nepoželjnim.

Bluz Rok

Izraz bluz rok se najčešće koristi da opiše veliki broj bijelih bluz izvođača čija je muzika inspirisana stvaralaštvom Robert Johnsona, B.B. Kinga, Muddy Watersa i drugih afro-američkih bluzera. Kao početna tačka nastanka ovog podžanra se smatra 1963. godina, kada je Lonnie Mack pokrenuo lavinu svojim derivatom, kasnije nazvanim bluz rok.

Son House (1902 - 1988)

Eddie James „Son" House Jr. je bio pravi inovator na šest žica, nezaboravni vokalista i moćni izvođač koji je zapalio Deltu 1920ih i 1930ih svojim vatrenim nastupima i bezvremenim snimcima. Njegov zaštitni znak su bili snažni, repetitivni ritmovi, nerijetko praćeni slajdom (grlićem boce) i njegovim moćnim bluz vokalom sa nabojem gospela. Bio je prijatelj i kolega Charley Pattona i često su zajedno putovali, pa je upravo preko njega House upoznao svoje kontakte u Paramount Recordsu za koji će jedno vrijeme i snimati. Son House je vezan i za još dva velika imena svijeta bluza, bio je glavni uzor Muddy Watersu, ali i legendarnom Robert Johnsonu. Sa 15 godina započinje karijeru baptističkog propovjednika, pa nije ni čudo što je svo vrijeme bio u stalnom konfliktu, jednom nogom u gospelu, drugom u profanom svijetu bluz muzike.

Robert Leroy Johnson (1911 - 1938)

Robert Leroy Johnson (8. maj 1911 - 16. avgust 1938) je jedan od najčuvenijih delta bluz muzičara. Njegovi snimci iz 1936. i 1937. godine prezentuju nevjerovatne kombinacije pjevanja, sviranja i kompozitorskoh talenta koji će uticati na mnoge generacije muzičara, a njegov nedovoljno dokumentovani život i prerana smrt u 27. godini su dali povoda za mnoge legende o ovom bluzeru. Među muzičarima na koje je uticala ova legenda bluza se nalaze reprezenti najrazličitijih stilova: Muddy Waters, Led Zeppelin, Bob Dylan, Rolling Stones, Johnny Winter, Eric Clapton, pa i oni kao što su Red Hot Chili Peppers, Cake ili Morphine duguju dosta Johnsonovoj zaostavštini. Hvalospjeva za Roberta Johnsona ne fali. Između ostalih tu je Claptonova izjava: „Johnson je najvažniji bluz pjevač koji je ikada živio!", a magazin Rollins Stone ga je uvrstio na peto mjesto liste 100 najboljih gitarista svih vremena.